Kristel Veneberg

Ik ben Kristel Veneberg, 43 jaar en heb samen met mijn vriend een prachtige dochter. 

4 jaar geleden kreeg ik de diagnose MS. Ik weet nog precies hoe het begon en ik weet nog goed hoe ik was voor het zich openbaarde: een harde werker als raadslid, docent en actieve moeder. Ik had een vrolijke kerstvakantie achter de rug, ondanks een terugkerende oorontsteking en 2 kuren. Toen verbrandde een emaille-pan in de 1e week van januari, ik herinner me de lucht toen ik het deksel optilde, zo scherp en verstikkend.

 

De dagen erna kreeg ik een raar gevoel in armen en handen en ‘t spreidde zich uit naar mijn romp en benen. Beetje gevoelloos ook, ik dacht dat het kwam van die pan. Even aanzien of het minder werd en naar de fysio: wie weet kwam het vanuit mijn nek. Flink wat behandelingen later bleek er geen verbetering. Mijn fysio vertrouwde het niet en mijn huisarts dacht aan hyperventilatie, ik had immers een druk leven. Gezien mijn stressbestendigheid leek mij de constatering van mijn huisarts vreemd.   

Ik heb besloten om een neuroloog te raadplegen die tot mijn grote schrik met de diagnose MS kwam. Ik geloof(de) het niet, het moest iets anders zijn! Was het die pan, een bacterie of misschien een virus? De actie die volgde was een second opinieonderzoek in het VU-AMC in Amsterdam. Helaas, ook hun diagnose was MS. Tja, daar sta je dan met 2x de diagnose MS. Wat nu? Wat is mijn perspectief? Dat is niet te zeggen zeiden de specialisten. 

Tijdens onze verbouwing maakten we zelfs grapjes over het toilet: brede deuren alvast en bijkeuken ombouw-ready naar een douche beneden. Je weet het immers nooit. Bij alles wat we deden dachten we aan levensbestendig bouwen. We hadden de humor er nog bij. Ik voelde me echt super! Ik was bezig met trainen bij de fysio voor mijn knie en kon het jaar erop zonder operatie weer skiën. Toen moest ik nadenken over nieuwe sportieve doelen. Ik vertelde mijn fysio dat ik ooit graag in de bergen zou willen kunnen fietsen. Ik zag dat altijd op vakantie. Ik stelde de vraag: “Kan ik dat met mijn MS?“, waarna het antwoord: “Tuurlijk, als je maar wilt”, volgde. 

Een tijdje later kocht ik een fiets en hoorde van ‘Klimmen tegen MS’ wat in juni 2016 plaats zou vinden. De tijd tussen de aanschaf van mijn fiets en het event was te kort, maar wat zou ik graag meedoen met dit event. Ik ben gaan trainen en 2017 zou mijn eerste deelname worden aan het event ‘Klimmen tegen MS’. Ik voelde me gedurende het trainingsproces steeds meer gesteund. Elke donatie voor het goede doel/mijn project ontroerde me. Ik kreeg steeds meer drive om te trainen en mijn vastberadenheid om mij niet te laten verslaan door deze ziekte, hield me op de been! In juni 2017 was het zover, de eerste keer de Mont Ventoux op. Boven op die berg heb ik in 2017 al mijn tranen gelaten. Het is een onwijs goed verwerkingsproces geweest.

In 2019 heb ik voor de 2e keer meegedaan, dit keer met mijn man die pas 9 maanden voor het event op de fiets is gaan zitten. Door al mijn trainingen en mijn ervaring die ik heb opgedaan (o.a. in Spanje bij Freddie en bij de wielerclub waar ik in 2018 lid van werd) ging de klim veel beter. Ik voelde me oppersterk! En tranen heb ik dit keer nauwelijks gelaten toen ik alleen boven kwam, ik had ruim over!

Inmiddels 4 jaar na de eerste diagnose en 2 keer ‘Klimmen tegen MS’ later kan ik zeggen dat ik qua kracht veel sterker ben geworden. Maar mijn ogen worden minder, steeds meer troebelingen. Ook kamp ik bij vermoeidheid soms met een lichtelijk sleepbeen. Helaas heb ik al veel moeten opgeven door vroegtijdige vermoeidheid. Ik ben minder gaan werken en gestopt met raadswerk. Hierdoor hoop ik dat het zich stabiliseert en ik nog jaren fit genoeg blijf om te fietsen en te werken. De tijd zal het leren. MS is onvoorspelbaar en kan van de een op andere dag je compleet lam leggen. En je hoort verhalen van mensen met MS die ‘jong’ zijn overleden. Ik prijs me nog gelukkig met wat ik nog kan.

Ik hoop met mijn ervaringen andere mensen met MS ook te kunnen inspireren en te helpen. Ook wil ik in Twente meer bekendheid geven aan deze ziekte en het evenement ‘Klimmen tegen MS’. Daarvoor heb ik de stichting ‘Twente MoveS’ in het leven geroepen, met als doel mensen te bewegen tegen de ongeneeslijke ziekte MS, donaties voor onderzoek mogelijk te maken en meer bekendheid aan deze ziekte te geven. Iedereen die mee wil denken en mee wil doen, is welkom!

Voor nu zeg ik als ambassadeur van Stichting Forza! Carpe Diem! Pluk de dag! 

Sportieve groeten, Kristel.

©2019 Stichting Forza staat geregistreerd  bij de Kamer van Koophandel in Nederland onder nummer 53772067.

 

Onze vaste partners zijn: Kaats-Coaching (krachttraining), Bioracer (wielerkleding), Sensa Bikes (fietsen), Sportvoedingwebshop (sportvoeding), BJVH (huisstijl), Astrid van Egmond (webdesign en SEO).

 

Fondsen die we middels onze dienstverlening veelvuldig steunen zijn o.a.: KWF Kankerbestrijding, MS Vereniging, Stichting ALS, Stichting Join 4 Energy en het Reumafonds